Wachten en Geduld

Ja, een nieuwe week brengt nieuwe kansen zeggen we altijd. Zoals ik verleden week al heb verteld, ga ik beginnen met het geven van een workshop: tekenen en schilderen met olieverf. Dit onder het vaandel van Adante Balans Consult. Het nieuwe initiatief heet Femke’s Art.

Nu is het zo dat ik gisteren een advertentie heb laten plaatsen in de lokale Huis –aan -Huis krant. Ja, hij staat er mooi in, ook zelfs digitaal. Gisteren kreeg ik een telefoontje, navraag. Ja, maar ze wil er toch over na denken………. Vrijdag hoor ik meer.

Voordat ik gisteren naar stal ging, heb ik toch maar een schrijfblok met pen gezocht om mee te nemen. Stel je voor dat ik navraag krijg en ik niets kan noteren. Ja, belachelijk eigenlijk, want voicemail inspreken kan natuurlijk altijd. Mijn toestel hield ik angstvallig dichtbij. Stel nou dat……………Dit is toch wel een stukje ongeduld lijkt mij. Een roep om “kom op nou bellen maar……………….”.

En toen ging ik naar stal gepantserd met schrijfblok, pen en toestel. Ik ging naar stal om te mesten, want ja, tijd had ik niet zoveel, maar heb wel even de tijd genomen met mijn paarden te knuffelen in de wei. Ik was nog onderweg naar de wei, toen ze er al aan kwamen lopen, die twee van mij, maar ook die twee van de stal eigenaar. Dit heb ik echt nog nooit eerder meegemaakt. Ik heb ze niet eens geroepen, ze wisten dat ik er aankwam. Wat is dat gaaf zeg!! Volledige aandacht kreeg ik van Bo, mijn merrie. Zij is ook de alpha merrie, dus ook de leider van de kudde. Wat gaaf, ze week niet van mijn zijde, telkens haar neus tegen mijn borst aan duwen. Estéban, de jonge ruin, verlas op een gegeven moment interesse. Gras eten is toch wel fijn als je de kans hebt.

Bo bleef staan. Ik mocht aan haar oren komen, dat laat ze dus eigenlijk nooit toe, ik mocht haar onder haar kin krabben, een knuffel geven en op laatst, ja lach niet, vroeg ik om een kus. Wat schetst mijn verbazing dat ze haar neus onder mijn kin duwde en zachtjes naar boven duwde. Zo lief en zacht heb ik haar niet eerder meegemaakt. Zoooooo gaaf! Dit is dus wel een teken dat ik inherent toch wel rustig ben!!

Dus, vanochtend ben ik zonder pen en schrijfblok naar stal gegaan. Heb lekker de tijd genomen om te tutten en Bo te laten lopen. Estéban heeft nu tot eind oktober even vakantie.

Tot nu toe heeft er dus maar een iemand gereageerd. Meestal krijgen we hier in de buurt pas op woensdag de krant binnen. Dus het is wachten en geduld hebben. Daar heb ik mijn hele leven last van gehad. Geduldig kunnen wachten totdat het moment daar is. Dat heb ik dus nooit kunnen doen. Tot nu toe, blijkt. Door de reactie van mijn paarden gisteren weet ik dus dat dit leerproces afgerond kan worden. Ik ben er!!!

Wil jij ook graag jouw leerproces bevorderen en door mijn paarden een spiegel voor worden gehouden? Ik nodig je uit om een afspraak te maken voor een sessie. Bel of mail me voor meer informatie!!