Mijn 2014

Mijn 2014. Een jaar dat ik snel achter me wil laten. Waarom? Een jaar dat gekenmerkt wordt door ziekte. Niet van mij, maar van mijn echtgenoot. Ik ben inmiddels getrouwd. Niet omdat het zo leuk was om te doen, maar voor de kinderen, uit noodzaak. Minderjarige kinderen en veiligheid. Ja, veiligheid. Als kanker wordt geconstateerd met een overlevingskans van 50%, is het een dubbeltje op zijn kant.  Wordt je hele wereld letterlijk onder je voeten weggeveegd.

Je gaat zoeken naar veiligheid. Voor jezelf, maar ook de kinderen. Jongens die in de bloei van hun leven staan. Mijn taak? Zorgen dat er rust in huis bleef. Dat de jongens hun natje en droogje op tijd kregen. Dat de routine voor de jongens door kon gaan. Dat de visite thee of koffie kregen. Dat mijn lieve man de zorg kreeg die nodig was. 35 bestralingen en 6 chemo kuren later en 48 kilo lichter. Wat een aanslag op zijn lichaam! Gelukkig dat hij wat bij had te zetten qua gewicht.

Als ik nu terugkijk naar 2014 weet ik zelf niet hoe ik het had overleefd als het niet was voor de positiviteit van mij echtgenoot. Man, wat was hij van begin af aan positief naar de buitenwereld. Hij had het niet altijd makkelijk. Dat liet hij alleen zijn naaste zien………..Hij heeft het echt moeilijk gehad. Gaf nooit aan als hij zich echt beroerd voelde, als hij ging liggen en chagrijnig was, dan wist ik genoeg.  Zo zijn we door zijn behandelingen gerold. Een lange jaar met veel spanning, tussentijdse tegenslagen met bloedwaardes en noem het maar op.

En nu nog, besef ik de uitslag van twee weken geleden niet. We mogen juichen. Hij is nu schoon.

Hoe ben ik op de been gebleven? Door af en toe naar mijn paard te gaan. Even een praatje buiten de deur. Even weg van de ziekte thuis. Dat was niet vaak. Ik ben gestopt in die tijd met paardrijden omdat het gewoon niet te doen was. We kregen zoveel visite dat we van de ene moment op het andere niet altijd wisten of we nog van voren leefde. Wat hebben wij een ondersteuning gehad. Zijn werk, kennissen, vrienden……..zelfs als hij in Groningen lag met de chemo’s, waren er bezoekers. Ongelooflijk die steun. Mooi en achteraf zijn er ook mensen die ons hebben laten vallen. Dat is met dit soort dingen………….niet iedereen kan hiermee omgaan. Dat is jammer.

Maar we mogen juichen, voorlopig voorzichtig…….juichen. Hij blijft de komende vijf jaar onder controle…….een zegen en ook geeft dat nu een stukje rust. Hij is aan het revalideren. Dat gaat uitstekend. Twee uur per week. Wat een verschil bij het begin toen was het maar 10 minuten…………en stukje bij beetje ben ik bezig om mijn werk weer op te pakken. Wat ben ik blij dat ik er voor hem kon zijn. Wat ben ik dankbaar dat ik ooit dit besluit heb genomen om voor mezelf te beginnen. Nu kon ik hem volop ondersteunen. Als ik een baan had gehad, had ik dit niet kunnen doen. Wie weet waar ik zelf was geëindigd……..