Loslaten van verwachtingen

Vorige week schreef ik over verwachtingen versus doelen. Hoe verwachtingen een boel stennis kan veroorzaken in het behalen van je doelen.

Afgelopen zaterdag hadden Blue en ik onze 3de MAP (Meervoudige Apporteerproef) in Enkhuizen. Om kwart over vijf ging de wekker. Wij hadden ongeveer een uur rijden voor de boeg en moesten er uiterlijk om 8uur zijn.

Ik had mezelf voorgenomen dat ik nergens wat van ging vinden, dat ik rustig zou zijn en dat ik absoluut géén, maar ook géén verwachtingen had van deze dag. Opgestaan, gingen we naar beneden, mijn man smeerde eerst de broodjes en ik zette koffie. Toen ik mijn broodje en koffie op had, heb ik de laatste dingen in de auto geladen en ben ik onder de douche gestapt.

Even lekker fris uit de douche, want je hebt toch wel een lange dag voor de boeg met veel wachten. Ondertussen was mijn man aangekleed en ging hij met Blue wandelen. Een mooie rustige samenspel tussen man en vrouw. Een ieder zijn eigen taak, vooraf afgesproken, en weinig woorden. Beide moesten we nog even goed wakker worden. We reden om 06:17 het erf af richting Bovenkarspel. Over de dijk bij Lelystad, en voor mijn gevoel best wel een eind rijden, maar tóch waren we om 07:20 op de aangewezen parkeerplaats. Daar hebben we de bolderkar uitgeladen en volgeladen met de spullen die wij dachten op deze dag nodig te hebben.  Het was nog zo 300-400 meter lopen naar de verzamelplaats. Ik heb me aangemeld. Ondertussen was het al licht geworden. De dierenarts was verlaat, maar kwam toch redelijk snel aan.

Bij aanmelding krijg je een boekje met alle noodzakelijke informatie voor die dag. Ook waren er beschrijvingen van alle proeven. Dit was dus voor het eerst dat ik dit zo meemaak. Het was vooral fijn dat je je mentaal voor kon bereiden op alle proeven. Rustig zittend, het programmaboekje bestuderend, kwam ik er achter dat er een half zusje van Blue aanwezig was. Ongeveer een jaar jonger, maar dezelfde ouders. Grappig om te horen dat de honden toch, qua karakter, best wel op elkaar lijken.

Toen was het tijd om te starten, na een voorwoord van de wedstrijdleiding met een paar algemene regels en formaliteiten, mochten we vertrekken richting de proeven. Ieder groep had een begeleider. Zij wist precies waar iedere proef was, dat was echt super en ze was ook zeer attent. Ik was nummer 16, nummer 17 en 56 kwamen nog ná mij. En na een poosje te hebben gewacht, waren Blue en ik eindelijk aan de beurt. Een paar keer heen en weer gelopen en ja hoor, wij mochten starten.

Dit was een waterproef. Twee eenden werden geworpen in het water, er werd duidelijk aangegeven door de Keurmeester dat de eerst geworpen eend, ook als eerste binnen moest komen. Blue vertrok als een speer! Ongelooflijk hoe snel en secuur zij de eerste eend terugbracht, weer weggestuurd en ze wist nog precies waar de tweede eend was gevallen. De wedstrijdleiding stond erbij en waren zeer onder de indruk van haar werk. Wat gaaf om haar zo te zien werken! Normaal hoor je op een MAP alleen of je een voldoende hebt gehaald, maar dit keer werd mij verteld dat dit gewoon 100/100 punten waard was. Helemaal happy natuurlijk!!! Als dit zo al begint, maar ik had me ingeprent géén maar ook géén verwachtingen te hebben. Het gewoon te laten gebeuren.

Tijdens het wachten, en dat is zo bijzonder aan de MAP’s, is dat het opvalt hoe deelnemers nadat ze aan de beurt zijn geweest, elkaar toch vragen waar je op moet letten met de proef. Ik had me voorgenomen dit niet te doen, maar het gewoon zelf te ervaren.

Zo gingen Blue en ik dus van proef naar proef, en van voldoende naar voldoende.

Toen brak de laatste proef aan. De keurmeester die daar stond, had ik op vorige proeven geen leuke ervaringen mee gehad. Ondertussen waren er al best wel veel deelnemers afgevallen. Dus waren Blue en ik redelijk snel aan de beurt. De een na de ander kwam weg met een voldoende. Ondertussen was ik toch wel een beetje gespannen. Nu spande het erom. De laatste proef. Het was een drijfjacht en Blue moest blijven zitten terwijl er een eend en een kraai werden geworpen door de helpers. Blue bleef niet zitten, maar kroop naar voren. Wel stopte ze om precies te zien waar het wild was gevallen. Een tikje op de schouder en ik mocht haar weegsturen. Ze kwam eerst terug met de kraai. Toen weer weggestuurd, maar ze ging helemaal naar achteren, waar nog een helper zichtbaar was. Dáár dook ze het bos in. Vol vertrouwen liet ik haar haar gang gaan. Ze bleef dit keer aardig lang weg en de keurmeester had nog gekeken of ze haar zag, maar nee…..

En toen……ja hoor! Daar kwam ze aan, keurig met de eend in haar bek. Wat een opluchting. Wat had ze het weten spannend te houden tot op het eind. En toen ineens kwam het besef! Yes! Onze eerste MAP B diploma was gehaald! De keurmeester had nog een en ander aan opmerkingen, dat ik haar de tweede keer geen commando’s had gegeven of had gedirigeerd.

Máár, Blue en ik hadden onze eerste MAP B binnen, ook nog eens met een score van 504/600. Best wel een prestatie voor de eerste keer. Met de prijsuitreiking bleek dat er maar 4 A diploma’s en 9 B diploma’s waren gehaald. Pittige proeven, veel waterwerk en wat was ik blij en trots op mijn meisje, mijn maatje en wat heb ik genoten van haar werk.

Ja, dus wat heb ik geleerd van deze dag? Door alles over je heen te laten komen, geen verwachtingen te koesteren, ik toch wel samen met Blue een van onze doelen voor dit jaar, een MAP B heb weten te halen.

Ná de uitreiking zijn wij gelijk naar huis gereden. Het duurde best wel even, voor wat Blue en ik hadden gepresteerd, door was gedrongen. Blue lag gelijk te slapen in de auto, ik was nog aan het nagenieten van een mooie dag, terwijl mijn man achter het stuur zat. Thuis aangekomen en ná alles op te hebben geruimd en ik wat eten bij elkaar had gesprokkeld, kon ik uiteindelijk op de bank gaan liggen….nagenietend van een super mooie dag, goed georganiseerde MAP en een mooie prestatie.

Vooruitkijkend naar de laatste twee MAP’s voor Blue en mij dit seizoen, lijkt het mij verstandig mijn verwachtingen voor goed te gaan parkeren, en te zorgen dat er voor Blue niet al te veel spanning is voor deze proeven.

Wil jij samen met mij leren hoe jij je verwachtingen los kunt laten om zodoende je doelen te behalen? Laat het me weten. Neem contact op. Bel me, mail me en reageren op deze blog mag natuurlijk altijd.

Volgende week weer een verslag van de MAP as. weekend….blijf je me volgen?

 

 

Reageren

Uw reactie