Hoe hou je een gedragsverandering vast?

 

De afgelopen twee weken schreef ik over verwachtingen en wat het allemaal met je kan doen. Vandaag vertel ik hoe ik afgelopen weekend, tijdens een wedstrijd in Denekamp,  deze gedragsverandering heb weten vast te houden.

Het is zo dat om een patroon of gedragsverandering te bewerkstelligen, je een bepaalde “mind set” moet hebben. Zo vertelde ik dat ik graag de verwachtingen die ik zelf, en anderen van mijn prestaties met Blue hadden, los wou laten. Door te vertellen hoe het afgelopen weekend ging met de proef, laat ik zien hoe je dat kunt doen.

Maar, dat neemt niet het feit weg, dat het niet alleen om de dag zelf gaat, maar ook over de hele week, vóór deze wedstrijd.  Het loslaten van mijn verwachtingen bleef, na mijn eerste MAP B diploma, een “hot issue”. Als ik dacht aan trainen, of wat ik moest gaan doen het komend weekend, dan prenten ik mezelf in “we zien wel hoe het gaat”. Deze gedachte herhaalde ik continu in mijn hoofd. Als mijn man zei van “het zou mooi zijn als je komend weekend ook een diploma haalt”, zei ik tegen hem, Niet zeggen, je schept verwachtingen en dat kan ik op dit moment niet hebben. Dus….de hele week voorafgaand aan de proef prenten ik mezelf in” geen verwachtingen, we zien wel hoe het gaat”.

Nou dat heb ik dus gedaan, zien hoe het ons verging afgelopen zaterdag. Zoals gewoonlijk op een wedstrijd dag, ging de wekker al vroeg. Net zoals een goed gesmeerde machine liep alles weer op deze ochtend. Buiten was het heerlijk toeven. Zo zacht is het nog nooit in oktober geweest. Wij reden net ná zes uur weg, richting Denekamp, vlak bij de grens met Duitsland. Om ongeveer 07:20 kwamen we aan op de plaats van bestemming. Ik ben ons eerst gaan inschrijven terwijl mijn echtgenoot de bolderkar uit de auto haalde en alles meenam voor deze dag. Door naar de keuring van de Dierenarts en ja, wij mochten deelnemen.

Toen ik terugliep naar waar mijn man inmiddels stond te wachten, kwam ik al veel bekende mensen tegen. Leuk, maar soms ook niet leuk. Dit keer had ik startnummer 40 en zat in groep vier. De vijfde in de groep. Om acht uur gingen we richting de eerste proef. Dat was niet zo ver lopen. Ik was vrij snel aan de beurt met onze kleine snelle duvel. Blue is gewoon mega snel en daar werd ook nog eens een opmerking over geplaatst door de keurmeester. En ja, we hadden een voldoende! In onze groep zat ook nog eens toevallig een andere keurmeester met haar eigen hond. Zij had Blue wel eerder zien werken en voor de proef had ze al commentaar, het lukt jullie wel. Toen zei ik tegen haar, dat moeten we nog zien, we zullen het meemaken. Tijdens een vorige wedstrijd hadden we kennis gemaakt met een andere deelneemster, en zij was ook in onze groep. Daar hadden wij goed contact mee en trokken de rest van de dag een beetje met deze dame op.

Onderweg naar de volgende proef, kwamen we weer bekende tegen en nou hetzelfde verhaal,”ohhh het lukt Blue wel”. Ik gaf daar geen antwoord op en liep door. Zo heb ik me de hele dag afgesloten voor dat soort commentaar. Het is niet makkelijk. Zie dan maar eens rustig te blijven en het de prestatie niet te laten beïnvloeden. Want ja, raak ik gefrustreerd om wat voor reden dan ook, gaat dit gevoel toch over op Blue en dit beïnvloed haar prestaties. Dit is dus de crux van mijn verhaal vandaag. Ik kon alle commentaar gewoon laten voor wat het was, me er niets van aantrekken. Gewoon doorgaan met waar wij voor waren gekomen, het behalen van nóg een MAP B diploma. Gaaf is dat proef 2 ook lukte. En gelukkig ook een voldoende hadden. De punten krijg je pas aan het eind van de dag te horen, maar dat had ik al een keer eerder verteld.

Opvallend van deze locatie in Denekamp, was dat je vanuit alle wachtruimtes de proeven kon zien. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Bij proef drie aangekomen, zag ik dat Blue een klein stukje los naast mij moest lopen, hier werd ik wel een beetje nerveus van.  Dit omdat Blue niet altijd zo secuur naast mij wil lopen en ook omdat zij zo snel is, ze mij best wel voorbij kan schieten in haar haast om zo snel mogelijk een apport op te halen. Toeschouwers trek ik me gelukkig niets meer van aan. Bij proef drie stond een aspirant keurmeester. Eentje die in opleiding is, en door te keuren naast een andere keurmeester, zo op deze manier haar opleiding aan het afronden was. Deze proef was een markeer, dus schot terwijl wij aan het lopen waren en Blue moest dan kijken waar het wild viel. Gelukkig deed ze dat en op het eindpunt moest ik wachten op een tikje op mijn schouder. Bij de MAP’s duurt het iets langer dan bij een Standaard Jachthondenproef. Blue vertrok en ja hoor, ze kwam met het wild terug. Ik kon haar gelijk inzetten op de andere apport. Een verloren zoek, naast een schuurtje met een stukje bos erachter. Blue vertrok als een speer! Tijdens het wachten was de keurmeester wel een beetje aan het dollen, ook maar goed ook, want het duurde even voordat Blue terugkwam, maar wél met een gans in haar bek. Opgelucht ging ik naar de pauze. Drie proeven klaar, én allemaal een voldoende. Met drie proeven te gaan,  gingen we pauzeren.

Op onze gemak liepen wij terug naar de verzamelplaats. Aten een broodje, dronken wat, gaven Blue een paar brokjes en ook nog even drinken. Inmiddels was de temperatuur flink opgelopen. Dus, jas uit, nummer weer om mijn arm gebonden. Toen het uiteindelijk tijd was voor proef vier, hoefde wij weer niet ver te lopen. In het bos achter de parkeerplaats was de volgende proef. Een schot met kraai en ook nog eens een konijn verstopt achter een boomstam. Dit laatste werd ons niet verteld maar wel dat de diepte van de boomstam een punt van herkenning moest zijn. Blue heeft eerst de kraai opgehaald en daarná het konijn. Wéér een voldoende! Achteraf gezien had ik op deze proef ook weer 100/100. Mega mooi om te zien hoe zij werkt! Naar proef vijf liepen wij al vrij snel. Ná de middag was de volgorde van deelname gewijzigd. De laatste van de ochtend mocht nu als eerst. Máár met onze wandeling naar proef vijf, konden wij gelijk aan de slag. Dit werd ons door de laatkomers niet in dank afgenomen. Een schot met eend in het water en een kraai op de wal van het stroompje. Blue wou, nadat ze de kraai op had gehaald ook nog even kijken achter de helper. Dit wou ik niet, en heb ik haar  teruggefloten. Dit heeft me wel een paar punten gekost, maar liever terug met kraai, dan buiten de toegestane vijf minuten, terug. En ja hoor, weer een voldoende.

Al die tijd kreeg ik commentaar over hoe goed Blue het wel niet had gedaan tot nu toe, en ik zei óf niets óf ik liep weg.  Lopend naar de allerlaatste proef, hadden de anderen besloten de nieuwe volgorde aan te houden om zodoende toch de wachttijden te beperken. Uiteindelijk aan de beurt voor de laatste proef. Wéér een markeer en een verloren zoek, maar dan wel op een ander manier. Blue kwam gelijk terug met eend en gans. Wat had ze goed gewerkt en wat was ze toch een topper. Oh wat was ik blij.!! Ik kreeg gelijk een hand van de keurmeester toen ik vertelde dat onze tweede MAP B binnen was. Wat een gezellige, leuke dag. Wij besloten te blijven voor de diploma uitreiking.

Uiteindelijk was de prijsuitreiking ongeveer twee uur later en toen zag ik pas de punten. Een hele mooie 539/600 punten. Mega trots! Want ja, mevrouw heeft toch weten te verbeteren tussen de punten van vorige week en nu!!! Wij zijn naar huis gereden en een uur en kwartier later waren wij thuis. Moe, maar voldaan, beseffende dat het mij wéér was gelukt mijn verwachtingen los te laten. Nu de laatste proef aankomend weekend. Nu is het zaak dit gevoel vast te houden, het loslaten van de verwachtingen te laten voor wat het is, en te zorgen dat Blue en ik topfit zijn met de wedstrijd as. zaterdag.

Wil jij weten hoe het Blue en mij vergaat as. zaterdag en zou jij ook graag willen leren, samen met mij om een gedragsverandering vast te houden? Volg me dan op Facebook. Dat kan onder @KonijnenHaege óf @AdanteCoaching.

Reageren

Uw reactie